Recente recensies:

"Deze auteur beschikt over een verbluffend soepele schrijfstijl. Hij pakt je in. En overdondert je met blitse dialogen, vloeiende wendingen en geestige, maar tegelijkertijd diep cynische scènes.
Zijn debuut getuigt in ieder geval van scherpte en jongensachtige branie. Dat maakt De Kostwinner tot een gedurfde literair entree."
- De Volkskrant

"De Kostwinner werkt als een goede thriller (de filmrechten zijn al verkocht), maar heeft ook een behoorlijke psychologische diepgang. De Kostwinner is een pijnlijk en raak portret van de krampachtig overlevende, door hoge verwachtingen gedicteerde ’culturele elite’ van deze tijd. "
- Trouw

'Zonder meer het leukste, meeslependste en meest entertainende van de Starbucks-debuten'
- De Standaard

"Leest als een lijn ;-) ... Cocklit van de bovenste plank... Must Read!"
- Saskia Noort  

Klik voor een alles-in-één overzicht op de items boven de V70.
Weblog: nouveautés, praatjes en plaatjes, vers van het mes (via blog.dekostwinner.nl)
Tweets: Gekwetter vanaf de zijlijn (@kostwinner )
Leesvoer: Welke boeken ik las, lees of van plan ben te lezen (via GoodReads)
Muziek: Waar ik naar luister: scrobbles uit m'n iPhone, iPods, iTunesLib, (via Last.fm)
Weblinks: Sites die ik bezoek, inclusief gebruikte bronnen (via Delicious.com)
Merchandise: hoeden, petten en damescorsetten (via spreadshirt.nl)

Lees hier de eerste twee hoofdstukken uit het boek.

Posts

  • July 08, 04:00 PM

    Personal Branding, vakantieboeken en de core business van de schrijver

    Ik kan er slecht tegen om een boek te lezen van iemand wiens kop of stem me niet aanstaat. Zolang ik de schrijver niet ken is het niet erg, maar als bijvoorbeeld blijkt dat de auteur van dat briljante werkje een hoge piepstem of een vreselijk accent heeft, dan kan ik niet meer onbevangen van zo'n boek genieten. Ik weet niet of u Harry Mulisch hebt gezien op de cover van dat sponsored magazine van de Bezige Bij, maar bij iedere gestylde bejaarde in een roze pak denk ik automatisch: daar moet ik niets van hebben. Om die reden is de kostwinner zoveel mogelijk als hoofdmerk ingezet, met mijzelf in de bijrol als flanking sub-brand. Liever een bakfiets in de krant dan mijn harses. Bovendien heb ik liever dat ze in de boekwinkel vragen naar 'dat boek over die bankier die coke dealt' dan naar het boek van Henk Rijks. Tot voor kort ging dat alleszins redelijk.

    Maar een tijdje terug deed ik toch mee aan een zogeheten tweetmeet, een bijeenkomst waarbij bezoekers aan een boekhandel een aantal daar aanwezige collega-schrijvers konden ondervragen. (Schrijvers hebben overigens geen collega's. Hooguit delen ze een bepaalde thematiek, een voorliefde voor een genre, en op 'n best zijn het geestverwanten, maar goed, dat is een ander verhaal.) Wat de aanwezige auteurs verbond was dat ze allemaal wel eens twitterden. En zo kan het dan gebeuren dat je door de vriendelijke gespreksleider geïntroduceerd wordt als 'social media expert', en even later met een halve mond vol tanden zit. Gingen we dan niet praten over boeken? Nee, daar ging het niet over. Wel over hoeveel volgers je hebt, de rol van social media bij boekverkoop, en nog zo wat gelul in de marge. Want dat is het, maar kennelijk is men er dol op. Zo dol dat je meteen figureert in een column van een ochtendkrant, en je ineens full color afgebeeld staat in een blaadje waar je je vroeger als jongeling nog met goed fatsoen op af kon trekken. En ik wil ook best aan de Viva vertellen welke vakantieboeken ik meeneem. En als NightWriters me vraagt om een top-5 vakantieboeken aan te leveren, dan doe ik dat natuurlijk. Allemaal randverschijnselen die er kennelijk bijhoren, en waar ik met stijgende verbazing en evenveel genot aan heb meegedaan. Maar nu even niet. Terug naar de core-business. 

    Vorm is meer dan inhoud, perceptie is werkelijkheid, en de schrijver is belangrijker dan het boek. Dat zijn drie misvattingen, maar je zult de mensen de kost moeten geven die daar anders over denken. Maar ik moet weer aan het werk. Er zit een verhaal in mijn kop, en dat dient opgeschreven te worden. De komende maand zal ik daarom (nog) minder twitteren, facebooken en bloggen dan ik al deed. Laat het voor iedereen een constructieve zomer zijn.

       (2837 KB)
    Listen on posterous

     

     

     

     

    Permalink | Leave a comment  »

  • July 08, 03:46 AM

    Kostwinner als Dwarsligger

    Misschien net op tijd, of net te laat (wie zal het zeggen?), maar vanaf volgende week is de Kostwinner ook als Dwarsligger leverbaar. Zelfde aantal letters. Zelfde verhaal. Zelfde prijs (au!). Maar dan kleiner. 

    Permalink | Leave a comment  »

  • July 03, 06:51 AM
  • June 29, 05:02 PM

    De waarzegster

    Ik ging naar een feestje waar schrijvers en uitgevers kwamen. Voor de ingang stond een man die controleerde of je wel naar binnen mocht, en dat was de enige overeenkomst met het boekenbal. Voor de rest was namelijk alles anders, dat wil zeggen, leuker, hartelijker, interessanter, prikkelender en geiler. De mensen waren allemaal vrolijk en zagen er mooi uit.  Er was drank in overvloed en er draaide een prima DJ. Dit alles speelde zich ook nog in de buitenlucht af. En in het licht van de volle maan ontmoette ik een waarzegster.

    De waarzegster droeg haar haar in een knotje en haar lijf in een Chanel-pakje. Ze danste met haar armen boven haar hoofd. Ik complimenteerde haar met haar oksels.  Dat ze ook lenig was bleek even later, toen ze een bebloede voet in het fonteintje van de WC stak, moeiteloos voorover bukte en het kraantje opendraaide.

    Ik ging Belangrijke Tijden tegemoet, vertelde ze. En dat ik Beslissingen moest nemen en dat er Dingen gingen gebeuren. Belangrijke Dingen. Met Impact. 'Tja, what's new? ', dacht ik meteen. Dat soort algemeenheden geldt immers voor iedereen. 
    'Maar ik heb je boek gelezen! En je stukje!' Ze zei het wel drie keer. 'Je stukje! Het was zo raak...'
    Ineens wist ik welk stukje ze bedoelde. Een waarzegster met voorkennis, zo kan ik het ook. 
     
    Ze ratelde maar door, heel mijn toekomst kwam ineens voorbij, en ik hoorde dingen die ik nog niet wilde weten, maar zij dacht daar anders over. Net toen ik mijn tong diep in haar huig wilde steken om haar zo het spreken verder te beletten,  zei ze dat ze even haar vest ging halen. Daarna bleef ze weg en zag ik haar niet meer. 
     
    'Ik heb het langste schaamhaar van iedereen!' gilde even later een boomlange vrouw in mijn oor. Ze had een grijskleurige synthetische pruik voor haar kruis gebonden.  
     
    Ik besloot er maar het beste van te maken en nam nog een wodka-tonic.

     

    Permalink | Leave a comment  »

  • June 20, 04:00 PM

    Vaderdag

    En dan nu de quizvraag van de week. Waarom ligt deze man in z'n pyjamabroek met een kindertekening in bed? En waarom ligt die mevrouw op de achtergrond zo gelukzalig te glimlachen? Het antwoord na de break (klik op 'lees verder').

     

     

    Prettige vaderdag allemaal!

    Permalink | Leave a comment  »

  • June 13, 05:56 AM

    Nieuw: Vaderdag- en WK specials in De Kostwinner Store

    Op veler verzoek, en nog net op tijd voor vaderdag als je vandaag nog bestelt: WK-T shirts, Badjassen en Ondergoed. 
    De Kostwinner. Te leuk om niet aan te trekken.
     
    Maar wacht, er is meer! Als je een poloshirt bestelt en de totale waarde van de bestelling is meer dan €30, dan betaal je geen verzendkosten. Gebruik bij de check-out de code POLOJUNI. 
     

    Permalink | Leave a comment  »

  • June 08, 06:58 AM

    Opwaaiende zomerdebuten

    ‘t Zijn verwarrende tijden. Zo verschenen er dit weekeinde in twee qualiteitscouranten artikelen waarin de Kostwinner de maat werd genomen. In zowel Trouw als de Standaard werd het boek tezamen met drie andere titels besproken, allemaal onder de noemer “debuten”. 
    Ik ga niet alles navertellen of quoten, al kun je er heel wat buikbandjes mee vullen, maar dit viel toch wel op:
     
    Trouw
    De Standaard
    “De kostwinner is een pijnlijk en raak portret van de krampachtig overlevende, door hoge verwachtingen gedicteerde ’culturele elite’ van deze tijd.”
    “Maatschappelijke relevantie nihil — de elite snuift, wie had dàt gedacht? — maar wel een originele plot.”
     
     
    Als de een A zegt, en de ander B beweert, dan kunnen ze toch nooit allebei gelijk hebben, toch?

    Permalink | Leave a comment  »

  • June 04, 03:59 AM

    Hoe Ik De Filmrechten Van Mijn Debuutroman Verkocht (Zonder Spijt Te Krijgen)

    Ooit verkocht ik mijn huis aan de verkeerde. Het was een mevrouw die al bij binnenkomst een astronomisch hoog bod uitbracht. Pas daarna liep ze het huis rond, om bij elke kamer luidkeels te roepen wat er allemaal niet deugde. De kinderkamer, die ik met zoveel toewijding had verbouwd en geschilderd, die ging er helemaal uit. De badkamer, de slaapkamer, de keuken en de tuin: alles moest anders, en alles zou anders worden. Er was ook echtpaar die ons huis graag wilde overnemen. Aardige mensen, dat zag je zo, maar ze boden veel minder dan de mevrouw. Dus kozen we toch de verkeerde. De mevrouw die een optie had genomen zonder zich over de financiering te buigen. Die bij de overdracht ineens met allerlei verborgen gebreken aan kwam zetten. Die bij de notaris stennis ging schoppen en beweerde dat ik eigenlijk een oplichter was. Slapeloze nachten heeft het me gekost, en spijt, heel veel spijt. Allemaal voor die paar rotcenten.
     
    De afgelopen vier weken heb ik gesprekken gevoerd met verschillende tv- en filmproducenten die allemaal interesse hadden om de Kostwinner te verfilmen, en het voelde precies zo. Eentje had geen geld, en ook geen idee, dus die viel snel af. Dan waren er nog De Leuke Jongens die eigenlijk hun geld verdienden met het maken van bedrijfsfilms, maar "absoluut goede kansen zagen om je boek op het grote doek te brengen". Klonk op zich redelijk, maar toen de producent bij herhaling vertelde dat hij het boek niet had gelezen voelde ik me toch ongemakkelijk. Hoorde dit erbij? Je hoort wel eens over filmbonzen dat die nooit lezen, en alleen afgaan op een leesrapportje. En dat je je als auteur daardoor niet gegriefd moet voelen.  “Hoe loopt het eigenlijk af, dat boek? Het verhaal, heeft dat een happy end?”, vroeg hij toen ik mijn jas alweer aan had. Ik wist genoeg. 
     
    Ook sprak ik met De Grote Zak Met Geld, een soort Oom Dagobert meets Guus Geluk. Verkeerde match, chemie niet goed, einde oefening. Nou, en dan was er nog de producent die direct zei dat hij niet zoveel ging bieden als De Grote Zak Met Geld. Maar hij had wel elke letter van het boek gelezen, en hij had er een heel duidelijk oordeel over. “Dit zijn we van plan, zo willen we het doen”, vertelde hij onomwonden. Ja, er zouden ingrepen komen in het verhaal, maar niet op een manier waarbij de kinderkamer, de tuin, de badkamer en de keuken compleet verbouwd hoefden te worden. 
    “We willen het heel graag, en we weten zeker dat we ruzie met je krijgen. Dat hadden we ook met Martin Bril. Prima, dat hoort erbij”.
    Duidelijk. Straight. Helder.  Een club die onderdeel is van een van ‘s werelds grootste mediaproducenten. Met een ervaren baas, en het plan om van De Kostwinner een film én een 12 delige tv-serie te maken. Ik zei: doen.
     
    Tot slot: nu lijkt het net of ik alles op eigen houtje heb gedaan, maar gelukkig heeft de uitgeverij iemand in dienst die niets anders doet dan snoeihard onderhandelen met buitenlandse uitgevers en filmproducenten. En om nog maar een misverstand weg te nemen: overnight rijk word je er ook niet van. Maar leuk is het wel.

    Permalink | Leave a comment  »

  • June 02, 05:32 AM

    Philips introduceert strijkijzer voor mannen; nu nog op strijkcursus.

    Philips introduceert een handig strijkijzer, speciaal voor mannen. Want strijken is vaak een heel karwei, maar een noodzakelijk kwaad voor moderne mannen. Ze willen immers dat hun kleding er onberispelijk en kreukvrij uitziet, en zoeken dus naar het beste hulpmiddel voor deze klus.

    Meestal is dat beste hulpmiddel een vrouw. En ik betwijfel ten zeerste of een krasbestendige zoolplaat van hoogstaand anodilium daar verandering in brengt. En verder zou ik heel graag de powerpoint presentatie van de verantwoordelijke productmanager bij Philips willen zien.

    Tot slot is strijken bij mijn weten een noodzakelijk kwaad voor iedereen, ongeacht geslacht, maar ik heb al eens vaker de plank misgeslagen.

    Permalink | Leave a comment  »

  • June 01, 10:43 AM

    I can't get a word in vertical!

    Tja, die ouwe Hopper. Beter maken ze ze niet.

    Permalink | Leave a comment  »

  • May 26, 03:47 AM

    Buslul

    Toegegeven, ze was een jaw dropping beauty. Eentje die in clubs en op straat visitekaartjes van scouts in de handen gedrukt krijgt, gevolgd door een uitnodiging 'om eens langs te komen voor een gesprek over een mogelijke carrière als fotomodel'. Zoals ze daar zat in die stadsbus, met die maniertjes, de iets te irritante, hooghartige blik, en hoe ze haar de vingers door haar haar haalde. Maar wacht even, die vingers...er klopte iets niet. Verkeerde nagellak, te oranje, te opzichtig. Dit was geen vrouw, dit was een meisje die dat haar moeder imiteerde. Veel ouder dan 13-14 kon ze niet zijn. Maar dat weerhield de man in de leren jas die naast me zat niet om z'n iPhone uit z'n binnenzak op te vissen. Hij frummelde wat met de instellingen, opende de video-recorder app, en bewoog het toestel heel langzaam via de rugleuning voor hem omhoog. Ging hij echt? Ja, hij ging echt het meisje filmen. Stiekem. In het geniep. Hij zoomde zelfs helemaal in zodat hij haar gezicht fullscreen in beeld had. Wat ging hij met die video doen? Zich aftrekken als-ie weer thuiskwam? Ik wierp nog eens een schuine blik op z'n iPhone. De hele library was gevuld met thumbnails van jonge vrouwen. Z'n eigen thumbnails waren trouwens heel lang niet geknipt, zag ik ook nog. 

    Moest ik er wat van zeggen? Ging ik me ermee bemoeien? Had ik tegen het meisje moeten zeggen dat die vieze vent naast me haar net had gefilmd? Nee, dat alles deed ik niet. Ik besloot hem met z'n eigen wapens te bestrijden, en haalde voorzichtig mijn iPhone uit m'n binnenzak, en...

    Dus, moeders van Amstelveen en omstreken: als u deze man tegenkomt in Bus 140, 170 of 172, wees dan op uw hoede. Ga voor uw dochters staan, beperk het uitzicht, of pak uw eigen mobiel en film terug!

    Permalink | Leave a comment  »

  • May 19, 11:55 AM

    Ik signeer je boek op afstand. En zo werkt het.

    Regel 1 uit het Social Media Handboek: doe ook es wat terug voor je volgers en fans. Nou, daar komt-ie dan. Heb je mijn boek, De Kostwinner gekocht, en wil je dat ik het signeer? Dat kan, en je hoeft er de deur niet eens voor uit.
     
    Zo werkt het:
     
    1. Word fan van De Kostwinner op Facebook (www.facebook.com/kostwinner). Laat een bericht achter met daarin je  naam of een hele korte boodschap. Bijvoorbeeld: "voor Bill voor Vaderdag". Enfin, verzin maar iets. Je mag natuurlijk ook gewoon twitteren.
     
    2. Ik signeer via de gepatenteerde Remote Signing technologie. Zo ziet dat er uit:
     
     
    Het filmpje kun je op je eigen site zetten, of op je hyve, of op je facebook pagina.
     
    3. Ik upload een speciale, gesigneerde pagina voor je. Zo ziet die er uit:
     
    Die print je uit op A5-formaat, en doe je voorin het boek. Hi-res, hi-quality en zo persoonlijk als maar kan.
     
    Is dat alles? Ja, dat is alles. Kost niks. 't Kan zijn dat het even duurt, en het kan ook zijn dat de technologie nog niet helemaal naar behoren werkt. In dat geval dus even geduld, a.u.b.

    Permalink | Leave a comment  »

  • May 17, 05:22 AM

    Snuiven aan de Zuidas

    Een tijdje terug ontving ik dit mailtje van een journalist:
    “Ik schrijf voor een website advocatie.nl. Gelezen door ongeveer 80% van de Nederlandse advocatuur. Ik wil je boek recenseren voor onze snelle zuidas advo's. Hoe kan ik een exemplaar krijgen?”
    “Nou, gewoon, via de uitgever”, antwoordde ik. Die stuurde direct een recensie exemplaar.  De journalist was blij. Hij antwoordde:
    “Dankjewel Henk. Ik heb je eerste twee hoofdstukken gelezen en je gisteravond beluisterd op BNR. Leuke laatste minuut. Echt iets voor onze lezers denk ik. We hebben wel eens een poll gehouden met de stelling dat er in de Nederlandse advocatuur veel gesnoven en gezopen wordt. Ik geloof dat ongeveer 40% het eens was met de stelling. Hij staat nog ergens online.”
    En toen gebeurde er wekenlang niets.  Dus stuurde ik maar eens een mailtje om te vragen of hij het boek inmiddels had gelezen. 
     
    “Hoi Henk,

     Ik heb het met plezier gelezen. Ik vond het echt wat voor onze site alleen de hoofdredactie dacht daar anders over.”

    Nou ja, dan niet, stelletje lafbekken. Eigenlijk wilde ik mijn boek terug, maar dat is ook weer zo flauw. Maar toen ik erachterkwam hoe die hoofdredactie eigenlijk heette, verdween mijn sacherijn als sneeuw voor de zon: Lucien Wopereis. Ik herhaal: Lucien Wopereis! Wat een prachtnaam, eentje die in geen enkele moderne Nederlandstalige roman zou misstaan. Ik zou zeggen: hou die naam in de gaten, want die gaat u zeker in de toekomst vaker horen!

    (Overigens: Tonk van Lexmond, de hoofdpersoon uit De Kostwinner, blijkt ook echt te bestaan. Daarover een andere keer).

    Permalink | Leave a comment  »

  • May 10, 08:08 AM

    De verhalen liggen op straat. Je hoeft ze alleen maar op te schrijven

    Aan de overkant van het water staat een vrouw. Ze draagt het voor dit dorp kenmerkende uniform van Uggslaarzen, Nette Spijkerbroek en Driekwartjas, met daaronder een Katoenen Sweater met Capuchon. Die Capuchon draag je dan weer over de Driekwartjas. En dat top je af met een shawltje. Tot zover niks bijzonders.
    Maar deze mevrouw is al ruim een uur bezig met iets dat op dreggen lijkt. Iedere keer gooit ze een witte lijn in het water, die ze vervolgens langzaam weer inhaalt. Het laatste stukje van de lijn tilt ze heel voorzichtig boven water om te kijken of er wat aan de haak is blijven hangen. Tot nu toe niets. Dan stapt ze weer een meter naar rechts, en gooit weer in. Langzaam ophalen, kijken… weer niets. Nou is het niet zo raar dat ze niets vangt. Ze laat zich namelijk voortdurend afleiden door allerlei passanten die zich ermee bemoeien. Dan gooit mevrouw Ugg de lijn nog wel in het water, maar onder het babbelen door kijkt ze niet eens naar wat ze doet. Ze sleept de lijn maar een beetje voort, haalt de haak veel te bruusk uit het water, en ze klept maar door en door. Door al dat gelul raakt de methodiek ook verstoord. Soms gooit ze een meter verder, maar af en toe doet ze gewoon weer een paar stappen naar links, op een plek waar ze net al was geweest. ‘t Wordt een beetje een lukrake exercitie. 
    En ondertussen wellen de vragen in mij op. 
    Wat zoekt ze? 
    Wat ligt daar onder water?
    Wanneer is ze het kwijtgeraakt?
    Of heeft een van de kinderen tijdens het bootjevaren iets overboord laten vallen? 
    En vooral: wat mankeert het leuke hondje dat in de kinderwagen achter haar parmantig  zit te wezen? 
    Nou kan ik gewoon naar buiten lopen en het haar vragen, maar leuker is om het zelf te bedenken. Voor je het weet heb je weer een nieuw hoofdstuk geschreven. 

    Permalink | Leave a comment  »

  • May 07, 07:33 AM

    Qualitytime, Or Truth is stranger than fiction. Really.

    Bellen, navigeren en tegelijkertijd je handen aan het stuur houden; een hele klus. Daarom is er nu de (BUGABOO)RED iPhone holder. Kun je onder het rijden fijn naar een muziekje luisteren en foto’s van je baby nemen (€ 19,95)

    Wat ik nog mis is een heads-up DVD display "voor je kindje", zodat die ongestoord naar Dora kan kijken terwijl Mamma belt, navigeert, stuurt, date, twittert, shopt, botst, milft, of welke uberimportant activiteit dan ook onderneemt.

    Wel handig is dat op het rode kapje met krijt al aangegeven staat waar je het gat uit de overkapping kunt knippen. Precies op de juiste hoogte voor je iPhone camera! Daar is over nagedacht.

    Permalink | Leave a comment  »

  • May 03, 06:12 AM

    Columnistenzonden

    1. Over jezelf schrijven in de tweede persoon. Je doet zoiets gewoon niet.  
    2. Je echtgenote herhaaldelijk opvoeren, en dan ook nog met jouw achternaam. Mevrouw Rijks zou direct een echtscheiding aanvragen.
    3. Over je poes schrijven, en al helemaal niet alsof die poes tegen je kan praten.
    4. Over je hond schrijven. Gelukkig praten die nooit, want columnistenwet #1: poes=slim, hond=dom
    5. Er een feuilleton van maken. Als je 't niet in een aflevering kwijt kunt, is het geen column. Wordt dus niet vervolgd, en volgende week geen deel twee.
    6. Stokpaardjes mogen, maar elke keer weer je voorliefde voor aberraties opvoeren is boring. Ja, we weten onderhand dat je van dikke zwarte konten houdt. Nou en?
    7. In minimaal drie verschillende kranten, tijdschriften of websites hetzelfde verhaal afsteken. Boelie's eerste stijve pikkie en de Demjanjuk's Baseballpetje laten zich bij voorkeur door één broodheer uitbetalen.   
    8. Klagen over particuliere aangelegenheden, zoals ingegroeide teennagels, gerampetamp in de echtelijke sponde (of het gemis daaraan), uitzakkende scrotums, kunstzinnige platjes, hardnekkige roos of het ontharen van bepaalde lichaamsdelen. Ik hoef het niet te weten, en ik wil het niet weten.
    9. Schrijven dat je geen inspiratie hebt, en daar dan een hele column over volwauwelen. 
    10. Iets schrijven waar iedereen het mee eens is. 

    Permalink | Leave a comment  »

  • May 01, 06:05 AM

    De nieuwe vijand heet PowerPoint

    Al mijn vooroordelen tegen de plaag die PowerPoint heet werden onlangs bevestigd in een briljant en verontrustend artikel in de NYT. Titel: "We Have Met the Enemy and He Is PowerPoint".

    Wat blijkt? Amerikaanse officieren in Irak en Afghanistan besteden gemiddeld een uur per dag aan het maken van presentaties. Waar je vroeger nog met een landkaart, een paar keitjes en takjes een bevelsuitgifte deed, geeft de moderne militair tegenwoordig een PowerPointPresentatie Te Velde. De oorlog teruggebracht tot een paar bulletpoints.

     Gelukkig is het ook tot het top brass doorgedrongen dat het zo niet langer kan.

    “It’s dangerous because it can create the illusion of understanding and the illusion of control,” General McMaster said in a telephone interview afterward. “Some problems in the world are not bullet-izable.”

    In General McMaster’s view, PowerPoint’s worst offense is not a chart like the spaghetti graphic, which was first uncovered by NBC’s Richard Engel, but rigid lists of bullet points (in, say, a presentation on a conflict’s causes) that take no account of interconnected political, economic and ethnic forces. “If you divorce war from all of that, it becomes a targeting exercise,” General McMaster said.

    Hetzelfde gaat net zo hard op voor het moderne bedrijfsleven, waar bijna niemand meer een normaal verhaal kan vertellen zonder in de rug gedekt te worden door minimaal twintig slides met opsommingen, voorbarige conclusies en slechte clipart.

    De meest ontluisterende conclusie van het artikel is dat PowerPoint wel degelijk bruikbaar is, maar dan vooral om informatie te versluieren en je gehoor plat te lullen. Journalisten krijgen tijdens persbriefings met opzet 25 minuten lang de ene na de andere zouteloze dia voorgeschoteld. Na afloop is er 5 minuten ingeruimd voor vragen, 'voor wie er dan nog wakker is'. “Hypnotizing chickens”, zo noemen de Amerikanen deze praktijk.

    Ook dat is iets dat menig kantoorwerker bekend zal voorkomen. 

     

     

    Permalink | Leave a comment  »

  • April 30, 07:12 AM
  • April 28, 02:32 PM

    Hilarische Signeersessie, Komt Allen!

    Vroeger was het leven simpel. (Al heel lang wilde ik een verhaal met deze zin beginnen. Gelukt!). Als schrijver had je een idee, je stopte een pijpje en ging in totale rust achter je Underwood zitten te tikken. Na een jaar of wat bracht je je typoscript naar de uitgever, die er dan met een rood potlood doorheen ging, her en der wat verbeteringen suggereerde, en voor de rest had je er geen omkijken naar. Een paar maanden later lag je boek dan in de winkel, vaak nog persoonlijk door de uitgever op de fiets langsgebracht. Terzakekundige recensenten schreven een kritiek die hout sneed, en je boek bleef toch zeker een jaar in de boekhandel verkrijgbaar. 

    Tegenwoordig gaat dat niet meer op. Voor veel schrijvers is het schrijven (de core business, zou Tonk van Lexmond zeggen) bijzaak geworden. Want nog voor je boek uit is, moet je je bezighouden met allerhande ambachtsvreemde activiteiten. De keuze van het omslag, de promotabiliteit van je verhaal, de kleur van je haar, je gezinssamenstelling, de omvang van je CD-collectie en de lengte van je geslachtsdeel lijken tegenwoordig belangrijker dan de kwaliteit van het boek. Daar kun je als cultuurpessimist over lopen simmen, of, zoals ik doe, proberen er maar het beste van te maken. En ach, met boeken is het net als met kinderen: je gunt ze het allerbeste, en je doet alles voor ze, ook al gaat dat ten koste van je eigen welbevinden.

    Wees daarom niet verbaasd als u 8 mei aanstaande in Sassenheim twee "schrijvers" op een bakfiets door het dorp ziet crossen. Het is allemaal voor het goede doel moet u maar denken. En baat het niet, dan schaadt het ook niet.

    Tot slot, en for the record: ik heb geen bakfiets. Het woord 'bakfiets' komt in De Kostwinner tweemaal voor, en het gezin Van Lexmond heeft er ook geen.

    Permalink | Leave a comment  »

  • April 24, 05:46 AM

    Jongensachtige branie

    Eén van de ongeschreven wetten uit het uitgeefvak: nooit reageren op recensies. En al helemaal niet op recensenten.

    Dus without further ado, hierbij de recensie van Daniëlle Serdijn in De Volkskrant van vandaag. Oordeel zelf. Ik ben er -zachtjes uitgedrukt- meer dan tevreden over, maar nu zondig ik toch tegen die ongeschreven wet. Het moet maar.

    Permalink | Leave a comment  »

Posts

  • May 24, 04:58 AM

    De kostwinner by henk Rijks - Review - BookCrossing

    Exemplaar van het boek gaat de wereld rond.
  • April 30, 07:12 AM
  • April 26, 05:19 PM

    Voor straf. Luisteren!

    Download now or listen on posterous 27_-_The_Normal_Majority_-_In_The_Kitchen.mp3 (4344 KB) I thank the Lord I was born a boy ‘Cause playing and laughing i ...
  • April 21, 01:22 PM

    De Kostwinner #1 in Parool Top 10

    See the full gallery on posterous
    Nee, geen Photoshop-job. Dank, alle kopers en boekverkopers in Amsterdam e.o.!
      ...
  • April 13, 11:33 AM

    De Kostwinner, Henk Rijks - Boekenwurm en Pleeg

    Recensie: Het boek las als een trein. Het was gewoon verslavend. Maar beter verslaafd aan een boek dan aan een lijntje
  • April 09, 08:11 AM

    Rechtenstudent blijkt cokedealer

    VOLENDAM - Een 20-jarige rechtenstudent met succesvolle ouders heeft volgens justitie veel Volendammers 2,5 jaar lang van cocaïne voorzien.


    De Volendammer moest zich donderdagmiddag voor de Haarlemse rechtbank verantwoorden, meldt het Noordhollands Dagblad. "Als mensen twintig bier en twee gram coke op hebben dan zien ze het niet meer zo scherp. Dan halen ze alle dealers door elkaar", stelde hij om zich te verdedigen.

    De verdachte beweerde met klem dat van die lange periode helemaal niks klopt. "Ik hang nu voor tien andere dealers in Volendam." Volgens de Volendammer heeft hij hooguit tien maanden cocaïne verkocht aan gebruikers.

    Rechter Kronenberg snapte niks van dat verhaal. Hij vroeg zich hardop af hoe een zoon van succesvolle ouders met een goede baan, nota bene een rechtenstudent, zo stom kon zijn om te gaan dealen. De Volendammer moest het antwoord schuldig blijven.
  • April 07, 04:00 PM

    En hij doet het weer....

    Lenteratuur
    De zon schijnt eindelijk, maar het regent goeie Nederlandse romans deze lente.



    Beginnen we deze lezing met een boek waarvan - mark my words - binnen jaar ...
  • April 07, 04:11 AM

    AD Utrecht - Poes heet Luna, stoere hond Hummer

    Max, Luna, Tommy, en Minoes, zijn de namen die het meest worden toegekend aan honden en katten. Naamkundige Gerrit Bloothooft uit Utrecht onderzocht 85.000 honden- en kattennamen en kwam tot deze conclusie, meldt het AD.
    De onderzoeker telde maar liefst 19.714 namen en daaruit werd een top 20 samengesteld. ,,Sommige daarvan zoals Luna, de nummer één bij zowel poezen als teefjes, zijn ook in opkomst als meisjenaam", constateert Bloothooft.
  • April 03, 06:23 AM

    Snuivende paashazen - Binnenland -

    via telegraaf.nl Het Korps landelijke politiediensten (KLPD) heeft in een auto twee paaseieren vol cocaïne aangetroffen. De opmerkelijk vondst werd gedaan op de A2 ter hoogte van Ouder-Ams ...
  • March 29, 01:34 AM

    Untitled

    via tweetie ...
  • March 26, 03:54 PM

    De kostwinner: net zo verslavend als een lijntje coke? | Boeken

    De toon van de schrijver is vlot en vaak geestig, maar net zo makkelijk voel je het drama van dit gezin. Het is wat: heb je je leven helemaal op de rit, word je opeens op straat gezet. Helaas weten veel mensen hoe dat is. Rijks beschrijft namelijk Nederland in crisistijd. Hierdoor is meteen weer heel herkenbaar. Nee, daar hoef je echt geen coke voor te dealen.

    Wat mij betreft een geweldig boek waar je in sneltreinvaart doorheen vliegt. Verslavend goed geschreven, maar gelukkig minder schadelijk dan een lijntje coke.
  • March 22, 06:10 PM

    Interview BNN Today

    Voor wie het nog es terug wil luisteren, hierbij het interview op Radio 1 over De Kostwinner.
    (11300 KB) Listen on posterous
    ...
  • March 22, 04:28 PM

    Promotie

    Coke, van Ad Fransen, het beste nonfictie boek over cocaïne. En de kostwinner, maar dat is fictie. Ook erg goed. ...
  • March 21, 06:06 AM

    Hotelgasten sliepen op lijk - Opmerkelijk - de Volkskrant

    Gasten van een hotel in de Amerikaanse stad Memphis hebben geslapen in een bed waarin een lijk was verstopt.

    Dat hebben Amerikaanse media donderdag bericht. Het lichaam van de vrouw werd ontdekt, nadat gasten hadden geklaagd over de merkwaardige geur die in de kamer hing.

    De dode bleek een vrouw uit Memphis die sinds januari werd vermist. De politie gaat ervan uit dat zij het slachtoffer is van een misdaad. Haar vriend wordt daarvan verdacht.
    Schoongemaakt

    Sinds het verdwijnen van de vrouw is de kamer vijf keer verhuurd. De ruimte is herhaaldelijk schoongemaakt, maar niemand ontdekte dat onder de matras een lijk verstopt was.

    De vrouw had de kamer in januari gehuurd. Toen zij spoorloos was verdwenen en dus ook haar rekening niet meer betaalde, werd haar bagage uit de kamer weggehaald.
  • March 17, 05:04 AM

    Silverback Male Presence and Group Stability in Gorillas

    Silverback Male Presence and Group Stability in Gorillas (Gorilla gorilla gorilla)
    Susan W. Margulisa, Jessica C. Whithamb, Kevin Ogorzaleka
    * Gorillas
    * Silverback
    * Control role
    * Gorilla gorilla gorilla
    * Intragroupinteractions
    * Group stability

Posts