Contact

×
Name:
Email:
Message:
Send message
Background image

 

 

 

 

 

Welkom op de site van het boek De kostwinner.

De kostwinner is een snoeiharde, felrealistische maar ook humoristische roman over de hedendaagse upper middle class, een milieu dat gekenmerkt wordt door kekke bakfietsjes, peperduur meubilair van sloophout en modieuze kindernamen. Tegelijkertijd is De kostwinner een aanklacht tegen een op het eerste gezicht keurige, maar onder de oppervlakte volstrekt amorele maatschappij, waar personal branding belangrijker is dan persoonlijke integriteit. De kostwinner verschijnt eind maart bij Uitgeverij Contact.

Lees de eerste twee hoofstukken.

 

Willkommen auf der Webseite des Romans Der Versorger.
Der Versorger ist ein knallhartes, realistisches Sittenporträt der gehobenen Mittelklasse mit ihren Volvos, dem lächerlich überteuerten Mobiliar aus Bauplanken und den modischen Kindernamen. Und es ist auch eine Anklage gegen die, auf den ersten Eindruck, so blütenreine, aber zutiefst amoralische Gesellschaft, der personal branding wichtiger ist als persönliche Integrität.

Posts

  • March 09, 09:38 AM

    Wereldvrouwen dag

    http://regmedia.co.uk/2007/06/06/asus_eeepc_2.jpg
    Gisteren om 8 uur ontving ik een SMS van een vrouwelijke bestseller-auteur. “Ben je al wakker? Ik zit in de problemen en je moet me helpen!”. Natuurlijk was ik wakker want de kinderen moeten naar school en de schoorsteen moet ook roken. Wat dacht ze wel niet? Alsof ik de hele dag in kamerjas op slippers op goddelijke inspiratie zit te wachten. 
    Ze was net een week naar Frankrijk geweest om te werken aan een nieuw boek. En aan drie columns. En nu was ze alles kwijt. En de deadline was die ochtend. Ze klonk wanhopig. “Kom maar langs”, zei ik. “Het komt wel goed, geloof me maar.”
    Om kwart over negen stond ze voor de deur. Ik zag direct dat het mis was. Zo sterk en zelfverzekerd als ze normaal gesproken oogt, zo breekbaar en neurotisch was ze nu. Ik gaf haar koffie en herhaalde nog maar eens dat alles goed zou komen. Dat hield ik mezelf ook voor, maar mijn zelfvertrouwen liep een aardige deuk op toen ze de laptop uit haar tas opdiepte. Het was een minuscuul ding, zo’n Asus EEE PC. 
    Alsof de bereden politie met My Little Ponies voetbalhooligans te lijf gaat. Of een timmerman die met een figuurzaagje een raveelbalk op maat probeert te maken.
    “Heb je daar een halve roman op getikt?” vroeg ik.
    “Ja, maar nu is het kwijt.”
    “Laat maar even kijken”, zei ik. 
    Het toetsenbord was zo klein dat elke aanraking een enorme letterbrij opleverde. De muis leek te heet gewassen, en het aanwijzertje vloog nerveus alle kanten over het scherm. Het zag er niet goed uit. Er was één meevallertje: de verloren gewaande bestanden stonden toch op het apparaat, zij het in diverse stadia van voltooiing. 
    “Ik heb een pieletje meegenomen”, zei mijn schrijversvriendin, die landelijke bekendheid geniet als pieletjesexpert. Ze bedoelde een USB stick. We probeerden de bestanden op de stick te zetten. Het lukte niet. Pieletje was onbenaderbaar. We initieerden een vers, maagdelijk pieletje. Ook geen resultaat. 
    Ik stelde voor om verbinding met netwerk te maken, dan konden we de bestanden mailen. Werkte niet, geen verbinding mogelijk, ook niet met het gastnetwerk dat ik voor de gelegenheid wagenwijd open had gezet. 
    Printen dan? Ik sloot de printer aan. Die werd herkend, maar spuugde slechts blanco velletjes uit. 
    Op zo’n moment voel je je als de arts die tegen de ouders van een kind met hersenschade moet vertellen dat de kans op goede afloop niet zo groot is. 
    Herstarten was de enige optie. Maar het risico dat daarmee alles voorgoed verdween leek me ook levensgroot. En wie zou dan de schuld krijgen? Precies! 
    Inmiddels was het over tienen. De redactie zou zo gaan bellen waar die columns toch bleven. 
    “Dicteer maar”, zei ik. “Ik tik wel.” En zo ging het. Zij las voor van het scherm van haar kabouter PC, ik tikte op mijn eigen computer, en leerde ondertussen van haar puntige dialogen hoe je echt goed schrijft. En toen even later haar gehandicapte lilliputter spontaan met internet verbond, mailden we als een speer het manuscript van haar roman naar mijn mailadres.  
    “Nu moet je weer gaan, want je wordt zo in Alkmaar verwacht”, zei ik om 11 uur. Ze keek me stomverbaasd aan. “Dat was ik bijna vergeten! Maar hoe weet jij dat?” vroeg ze. 
    “Stond op Twitter. Een boekhandelaar heeft het al dagen over niets anders.”
    Ik programmeerde de bestemming in haar MIO navigator, liet haar uit, trok mijn kamerjas en slippers aan, en ging weer aan de slag. 

    Permalink | Leave a comment  »

  • March 08, 10:25 AM

    Boekenbal

    Ik mag ga morgen niet naar het boekenbal, want ik ben niet uitgenodigd. Ik ben namelijk debutant. Dat klinkt zieliger dan het is, want, zoals Groucho Marx ooit opmerkte: I don’t want to belong to any club that will accept me as a member. Vroeger kwam ik er wel eens en eerlijk gezegd is er geen bal aan. De leuke mensen die je er hoopt te ontmoeten, zijn er niet, en degenen die je absoluut niet wilt zien loop je bij voortduring tegen het lijf. Ik herinner me ook nog een soort vriendelijke oom die, vooral voor eigen genot, plaatjes draait. En dan was er ook nog de cabaretière, die bij wijze van culturele fluffer de warming-up act mocht verzorgen, en echt ge-na-de-loos door de literaire beau monde werd uitgefloten. Fijn stelletje.

    Maar don’t take my word for it, lees wat de Echte Schrijver L. H. Wiener zegt:

    “Langzaam kantelde deze mislukte fotograaf weer weg in het niets van mijn geheugen en doemden fragmenten op van de honderden mensenlijven die zich als een eindeloos lange slang door alle gangen van het gebouw voortbewogen in verholen ijdelheid, nergens naartoe, nergens vandaan, trap op trap af, heen en terug. Het boekenbal, een exclusieve aangelegenheid, waarvoor maar een beperkt aantal uitnodigingen werden verstrekt, maar waar de genodigden vervolgens hun consumpties zelf moesten betalen, door middel van daartoe van tevoren gekochte plastic muntjes, met daarop het logo van de Nederlandse Spoorwegen, die het bal financieel steunden, als hoofdsponsor. Hoe genereus: twee euro per glas, duurder dan in mijn stamcafé”. 
    Maar goed, gelukkig heb ik een slimme uitgever. Om ervoor te zorgen dat niemand uit haar stal zich gepasseerd voelt, organiseert zij voorafgaand aan het Boekenbal een buffet op de uitgeverij. Het eten is altijd goed, de drank ook, en gratis bovendien. Je ontmoet er altijd wel een paar leuke mensen, en je bent rond 21.00 uur weer lekker thuis. En het allerleukste is: mijn vrouw heeft eindelijk beloofd dat ze meegaat. Iets om naar uit te kijken. 
    http://members.multimania.nl/amazingart/images/escher_stairs.jpg

    Permalink | Leave a comment  »

  • March 06, 04:10 AM

    Het gaat beginnen...

    DE KOSTWINNER: ongehoord hoge oplage voor debuutroman


    Met een eerste druk van 6000 exemplaren is De kostwinner van Henk Rijks een opzienbarend hoge oplage voor onbekende Nederlandse schrijver. De roman verschijnt op 19 maart. De kostwinner is het verhaal van een ontslagen bankmanager die in zijn onderhoud voorziet door als ZZP’er cocaïne te gaan leveren aan de elite van Nederland. Een roman uit het Nederland na de kredietcrisis, waar via viral internet campaigns alles mogelijk lijkt en personal branding belangrijker is dan integriteit.

    ‘Niet alleen wij, maar ook de boekhandel gelooft in dit boek,’ zegt hoofd marketing en sales Bieke van Aggelen van Uitgeverij Contact. ‘Ze hebben De kostwinner massaal ingekocht, we krijgen van alle kanten enthousiaste reacties van grote en kleinere inkopers. Iemand feliciteerde ons al omdat ze het boek had zien liggen op nummer 1 in een grote boekhandel. Dat kan helemaal niet, want de drukker is nog niet klaar. Maar het leeft zo, het lijkt of het boek er al is!’

    Alle ontwikkelingen rond De Kostwinner zijn te volgen via twitter (www.twitter.com/kostwinner), Facebook en natuurlijk via www.dekostwinner.nl

    via uitgeverijcontact.nl

    Permalink | Leave a comment  »

  • March 05, 04:32 AM

    Never let the truth get in the way of a good story

    Vandaag lees ik in de Telegraaf:

    Marechaussee gearresteerd in België voor cokehandel  
    ANTWERPEN -  De Belgische politie heeft onlangs na een wilde achtervolging en een vuurgevecht op de ring van Antwerpen een korpslid van de Nederlandse marechaussee gearresteerd. De man was in uniform en trachtte samen met een drugsbende na een mislukte cocaïnedeal aan zijn achtervolgers te ontkomen
    De marechaussee, die onder zijn uniform ook nog een kogelwerend vest droeg, werd aanvankelijk door de Belgische recherche samen met de drugsbende ontdekt bij een zeecontainer in de Antwerpse haven waarin 80 kilo cocaïne verborgen zat.
    via telegraaf.nl

    Tachtig kilo? Waar is de ontbrekende 520 K?

    Permalink | Leave a comment  »

  • March 04, 05:09 AM

    Bezoek

    Lang leve Google Analytics. Nu weet ik niet alleen hoeveel bezoekers er op dit blog komen, waar ze wonen en welke browser ze gebruiken, maar ook welke zoekwoorden ze intikken:

    Permalink | Leave a comment  »

  • March 01, 11:29 AM

    Kostwinners rijden geen bakfiets

    Grappig en veelzeggend interview met de hoofdredacteur van De Telegraaf, Sjuul Paradijs, in de Volkskrant van zaterdag:

    Wat is dat trouwens: een bakfietsvader?
    Hij gaat er eens goed voor zitten alsof hij blij is dat die vraag gesteld wordt. En somt op: ‘Dat is een man die vier dagen per week werkt. Die de kinderen naar school brengt in de bakfiets. Die daarna de Volkskrant gaat lezen. Soms Het Parool. Die vindt dat het leven vooral leuk moet zijn. Met vrienden en veel boeken lezen. En die D66 stemt of GroenLinks.’ Zijn stem hapert. ‘Ik probeer nog iets onaardigs te zeggen.’

    Watjes?
    ‘Nog nooit een pak aangehad. Zijn het wel echte mannen? Inderdaad. Maar dat is ook prima, hoor.’

    via volkskrant.nl

     

    Permalink | Leave a comment  »

  • February 28, 06:00 PM

    Lees als eerste De kostwinner

    Op 19 maart  verschijnt bij Uitgeverij Contact mijn boek, De kostwinner. Voor wie niet langer wil wachten is er nu een speciale, gelimiteerde Friends & Family Editie beschikbaar. Geïnteresseerd? Via deze pagina kun je het boek (met afwijkend omslag en tegen een gereduceerde F&F-prijs*) bestellen.

    Waarom deze editie? 
    Allereerst ben ik natuurlijk nieuwsgierig naar jullie oordeel. Daarom verzoek ik je om je opmerkingen, lofuitingen of ongezouten commentaar met mij te delen. Het meest simpele doe je dat door lid te worden van de Kostwinner fanpage op Facebook. En, als je dan toch bezig bent, laat dan je oordeel ook achter bij Bol.com, of bij Selexyz,  AKO of Bruna. Zo valt er voor de officiële verschijningsdatum al wat over het boek te lezen. 

    Niet goed? Geld terug. Wel goed? Dan ook! 
    De Friends & Family editie is ook meteen je toegangskaartje voor de boekpresentatie op 19 maart in Amsterdam. Bij die gelegenheid kun je je F&F exemplaar kosteloos omruilen voor de definitieve handelsversie. Die is niet alleen dikker, maar ook groter en duurder, en als je per se wil, schrijf ik er ter plekke een opdracht in.

    Maar wacht! Er is meer! 
    Als je een recensie op een van bovenstaande sites achterlaat, maak je ook nog kans op een prachtig Kostwinner T-shirt naar keuze. De allerbeste inzending krijg bovendien een gebonden versie.

    Wacht niet te lang...
    Elk exemplaar van de F&F editie wordt via Printing on Demand gemaakt en direct naar je huisadres verzonden. Het hele proces duurt ongeveer een week. Er zijn maximaal 25 exemplaren beschikbaar en je kunt bestellen tot woensdag 3 maart, dus wees er snel bij.

    * de winkelprijs van de normale editie is €19,90. De F&F editie kost € 11,95 + btw + verzendkosten. Het omslag van de normale editie is gemaakt door een echte vormgever. De F&F editie heeft een afwijkend omslag, gemaakt door een goedwillende amateur.

    Permalink | Leave a comment  »

  • February 26, 02:44 PM

    Ten rules for writing fiction

    Ten rules for writing fiction

    Get an accountant, abstain from sex and similes, cut, rewrite, then cut and rewrite again – if all else fails, pray. Inspired by Elmore Leonard's 10 Rules of Writing, we asked authors for their personal dos and don'ts

    via guardian.co.uk

    Permalink | Leave a comment  »

  • February 23, 01:25 PM

    Voorproefje: lees de eerste twee hoofdstukken uit de Kostwinner

    Pas op! Eerst volgt een pedant stukje. Scroll helemaal door naar onderen voor de twee hoofdstukken.

    Volgens mensen die er verstand van hebben kun je aan de eerste tien pagina's van een verhaal al zien of het levensvatbaar is. Sinds begin deze week is er een hip ("Wow! Crowdfunded!") businessmodel dat op dit idee gebaseerd is. Hoe sympathiek ook, ik geloof er niet in. Die eerste tien pagina's zijn namelijk een makkie; het zijn de overige 310 die bloed, zweet, tranen, doorzettingsvermogen, talent, begeleiding, tijd (en soms je huwelijk) kosten. Robert McKee, de verhalen-goeroe waar heel Hollywood naar luistert, verwoordt het als volgt:

    Q: What are the critical questions that a writer should be asking prior to crafting a story?

    Robert McKee: Beyond imagination and insight, the most important component of talent is perseverance-the will to write and rewrite in pursuit of perfection. Therefore, when inspiration sparks the desire to write, the artist immediately asks: Is this idea so fascinating, so rich in possibility, that I want to spend months, perhaps years, of my life in pursuit of its fulfillment? Is this concept so exciting that I will get up each morning with the hunger to write? Will this inspiration compel me to sacrifice all of life’s other pleasures in my quest to perfect its telling? If the answer is no, find another idea. Talent and time are a writer’s only assets. Why give your life to an idea that’s not worth your life?
    via thirsty-fish.com

    Een ander probleem van zo'n tien-pagina-model is de oprukkende Idols-isering ("Je bent door!"), waardoor kwaliteit ondergeschikt is aan de macht van het getal. Voor wie dat niet gelooft, lees even mee in de Volkskrant van vandaag. De oprichter van Sellaband, een concept dat model heeft gestaan voor TenPages, en sinds gisteren failliet, legt precies de vinger op de zere plek:

    Een andere makke van de site was dat er geen kwaliteitsfilter zat op de believers die een band wilden steunen. Betist: ‘Alle bands konden een plaat opnemen, als ze maar genoeg believers kregen. Ik riep vanaf het begin dat er een systeem moest komen waarbij al te slechte keuzen konden worden voorkomen. Ik wilde dat believers die bewezen goede smaak hadden, meer gewicht zouden krijgen, en dat was ook te realiseren.’ Maar Sellaband wenste puur democratisch te blijven. ‘Ik kreeg het er niet door.’

    via volkskrant.nl

    Gistermiddag kreeg ik de tweede zetproef van m'n boek binnen. Hierbij de eerste 22 pagina's. Lees en oordeel zelf.

    de_kostwinner_sample.pdf (145 KB)
    View this on posterous

     

    Permalink | Leave a comment  »

  • February 21, 04:41 AM

    't Moet niet veel gekker worden...

    Permalink | Leave a comment  »

  • February 09, 05:41 AM

    Fotoshoot

    Net terug van de fotoshoot voor de nieuwe merchandise. De fotografe vond vooral het kinder t-shirt erg leuk, maar van mij hoeft het niet. Ik zie ook de link met het boek niet, maar dat schijnt er nauwelijks toe te doen. Moet nog met agent overleggen welke shirts we uiteindelijk laten produceren.

    Permalink | Leave a comment  »

  • February 04, 03:00 PM

    A perfect storm

    Begin deze week was ik op Vers voor de Pers, een soort huishoudbeurs voor intellectuelen, waar in plaats van broodjes bapao nieuwe boeken worden uitgedeeld. Flauw? Goed, nieuwe poging: een beurs waar boekenuitgevers hun nieuwe titels presenteren aan mensen uit het vak. Zoals de naam al aangeeft hoopt men vooral op de komst van journalisten, maar ook de verdwaalde zelfstandige boekhandelaar of bibliothecaris is er welkom. In theorie dan, want uiteindelijk hoorde ik menig uitgever mokken over 'die stomme bibliotheek-wijven, die hier gratis hun tassen komen vullen met nieuwe boeken, maar verder niets te vertellen hebben en ook niets mogen inkopen'. Goed, daar was ik dus. 
    Opvallend was de enorme, bijna serene rust die er heerste. Aan niets viel op te merken dat de boekenbranche zich in A Perfect Storm bevindt. Voor wie het gemist heeft even een opsomming van recente gebeurtenissen: hier, hier, hier en hier.
    (post gaat verder na de sfeerplaatjes)
    Waar de meeste vakbeurzen één grote orgie zijn van aandachttrekkerij met beeld, geluid, videowalls en blonde werkstudenten die in korte rokjes samples uitdelen, hoorde je op Vers voor de Pers uitsluitend het gezellige onderlinge gekeuvel van boekenvakkers. Er was geen e-book te zien, en mochten die er toch zijn, dan waren ze vakkundig verstopt. Hetzelfde gold denk ik ook voor de journalisten. Werd er geblogd vanaf de beursvloer? Nee. Werd er getweet vanaf de beursvloer? Een keer of twintig. Iemand van een uitgeverij vond het allemaal prima zo: 'Toch een leuke manier om je collega's weer eens te spreken, een soort reunie'. Ik sprak hierover met de twee meest succesvolle uitgevers van dit moment, toevalligerwijs allebei oud studiegenoten. Uitgever 1 vond het een beschamende vertoning en vroeg zich af waarom hij moest betalen om te mogen deelnemen. Met uitgever 2 besprak ik de noodzaak voor uitgevers om zichzelf opnieuw uit te vinden, nu succes-auteurs steeds vaker weten hoe ze zichzelf moeten verkopen, namelijk als een multi- cross- en diepmediaal vehikel dat toevallig ook nog eens af en toe een boek schrijft. 
    De rest stond boven bij de bar en deed zich tegoed aan de bitterballen, en keek reikhalzend uit naar de volgende reünie.

    Permalink | Leave a comment  »

  • January 25, 12:02 PM

    James Ellroy geeft een showtje in Amsterdam

    Behalve een goed schrijver is James Ellroy een begenadigd spreker, zo bleek gistermiddag tijdens een lezing die hij in het John Adams Institute gaf. Misschien is "spreker" nog wel te zacht uitgedrukt, want Ellroy is bovenal een performer. Nadat hij geduldig achterin de zaal had gewacht op het introductiepraatje van Jan Donkers, liep hij met grote passen naar voren, zette hij zich wijdbeens achter een spreekgestoelte en las met luide stem voor uit zijn nieuwste boek, Blood's A Rover. Nou ja, voorlezen kon je het niet noemen. Hij kende de hele tekst uit z'n hoofd, keek de zaal in, en spiekte slechts af en toe in het boek. Als je € 18,50 toegang vraagt, moet je de mensen ook waar voor hun geld bieden, en dat deed hij ook.

    Na afloop wilde Ellroy (ongevraagd) nog wel wat public speaking tips met het publiek delen.
    1. Als je voorleest, doe dat dan nooit langer dan 10-12 minuten
    2. Lees nooit dialogen, want dan moet je alle stemmen van je personages ook nadoen, en dat is vreselijk.
    3. Kies een mooie mix van profane, funny and juicy stuff. 
    Andere opvallende zaken en uitspraken:
    • Ellroy kon niet ophouden de naam van de Nederlandse uitgeverij, Atlas, te noemen. "Buy the book in Dutch! It is published by AT-LAS!" Wiens brood men eet, diens woord men spreekt, inderdaad. 
    • De film Chinatown noemde hij overgewaardeerd. Het script deugt niet, en de slotscene waarin alles ineens op z'n plek valt is ook vreselijk. En Citizen Kane is ook een klotefilm. 
    • "JFK was hung like a cashew! And he couldn't have fucked Marilyn Monroe longer then two minutes, because he had a bad back!"
    • Ellroy schrijft met een pen. Hij werkt niet met een computer, heeft geen internet, volgt het nieuws niet, en laat zijn assistenten de chronologische research voor z'n boeken doen. 
    • Boeken moet je lezen, niet downloaden van het internet, en al helemaal niet lezen op een e-book of een Kindle, meent Ellroy. (Waarschijnlijk had-ie nog nooit een Kindle gezien, want toen ik hem vroeg om de mijne te signeren, deed hij het ook nog! Ik moest hem wel eerst laten zien dat er iets van zijn hand op stond, en eventjes wilde hij z'n naam op het scherm kalken. Maar uiteindelijk deed hij keurig wat ik hem vroeg: achterop, svp. Hij keek naar me alsof ik een freak was, en eerlijk gezegd kan ik me dat wel voorstellen). 

    Permalink | Leave a comment  »

  • January 07, 05:00 PM

    Congratulations. Now you’re a real writer because your family hates you.

    Wanneer je een boek roman schrijft, kun je beter je mond houden. Top 3 veelgestelde vragen:

    1. Kom ik er ook in voor? (Nee)
    2. Is het al af? (Nee)
    3. Waar gaat het over? (Zeg ik niet)

    Maar wanneer het boek de roman verschijnt, schijn je je borst nat te kunnen maken. Victoria Patterson schreef er een essay over:

    While writing Drift, I did my best to shut out the ongoing clamor of imagined disapproval and alienation from my family, promising myself to write uncensored. As I got closer to the reality of publication, I realized that the shit was going to hit the fan.
    via themillions.com

    Een autobiografische roman is een oxymoron. Je hebt romans, en je hebt als roman vermomde autobiografieën. Schrijvers van de laatste categorie zijn na hooguit twee boeken uitverteld. Daarna is er niets meer te beleven, niets meer om op te schrijven.

    Permalink | Leave a comment  »

  • January 05, 04:33 AM

    Positionering

    Eind vorig jaar ontving ik een mailtje van een redactrice van een serieus leuk tijdschrift voor vrouwen.  Zij was me op het spoor gekomen door de inspanningen van de uitgeverij, en wilde mij en nog twee anderen bevragen over ik citeer, "de hedendaagse opvoeding van kinderen (en jongeren) door de dertigers en veertigers van nu. [...] Ik heb 'De kostwinner' nog niet gelezen dus ik weet niet hoe toepasselijk je boek is op dit thema en of er een fragment in staat dat bij dit thema past. Dat zou zeker leuk zijn, maar dan moet ik je boek eerst gelezen hebben. Of heb je daar zelf al een idee over?"

    Ja, Jezus, wat moest ik daar nu mee? Het boek was nog lang niet af, en wat weet ik nou over hedendaagse opvoeding? En was het niet veel te vroeg voor een interview? Kon ik wel weigeren? En, behoorlijk relevant, wat was de link met het boek? Er was nog niet eens een proefdruk. Ik bedacht de volgende list: ik stuur de journaliste het eerste hoofdstuk, waarin de hoofdpersoon ongezouten commentaar levert op de vrouwen die hij op zondagochtend in het zwembad ziet.

    Terwijl ik observeerde hoe hun kroost in blauwe designer zwemluiers rondkroop en -dobberde, wist ik dat de moeders er vroeger beter uit hadden gezien. Waar nu blubberige dijen, uitgezakte tieten, behaarde schaamstreken en ingegroeide kalknagels hoogtij vierden, moest er vroeger nog wel wat aantrekkelijks tussen hebben gezeten. En dan die koppen… Dodelijk vermoeid, de energie leek er uitgezogen, de ogen hol van de doorwaakte nachten, het haar dof en piekerig. En het laatste restje uithoudingsvermogen - de tank stond allang in het rood - werd besteed aan het doorlopend in de gaten houden van de kinderen, het immer alert zijn op gevaar, ongelukken. Ik had met ze te doen.

    Stiekem hoopte ik dat ze het hoofstuk walgend en verontwaardigd zou verscheuren, en ik verwachte dan ook een mailtje om te zeggen dat het interview helaas niet door kon gaan. Maar nee. De journaliste had het aan haar chef laten lezen, en ze waren het allebei erover eens dat het weliswaar snoeihard was, maar ook grappig en realistisch en herkenbaar (geloof ik), dus of we meteen de volgende dag konden afspreken want de deadline kwam al aardig in zicht.

    We ontmoetten elkaar in een populaire mediagelegenheid. De journaliste had de opzet van het artikel en een paar vragen van te voren opgestuurd, dus ik kwam geheel beslagen ten ijs. Het werd een leuk gesprek. Na drie kwartier viel toch de naam van diegene met wie ik niet vergeleken wil worden. Ik had over alles en iedereen een mening en stak die, geheel tegen al mijn voornemens in, niet onder stoelen of banken.

    En nu staat het allemaal op papier.

    Ik ben in het interview achtereenvolgens "vader", "zelfstandig communicatieadviseur" , "oud-reclameman", "communicatieadviseur". Ik schijn een ook keer fuck gezegd te hebben. Verder houd ik er rekening mee dat ik niet meer welkom ben op de school van mijn kinderen, maar dat kan me eerlijk gezegd niet zoveel schelen. Wat nog wel een dingetje is, is dat de journaliste haar kopij ook naar de andere geinterviewden heeft gemaild, waaronder de echtgenote van de chef literatuur van een groot dagblad. In tegenstelling tot mijn vage CV behoeft zij geen introductie; ze is  'gewoon' schrijfster. Ik denk dat ze een e-mail adres deelt met haar man, want waarom zou je jezelf anders Adrianus noemen? Heeft het echtpaar smalend gelachen toen ze het bovenstaande fragment uit De Kostwinner lazen? Geen idee, maar ik denk dat ze het woordje 'ze' uit de laatste zin niet mooi zullen vinden, omdat niet duidelijk is of het op de moeders of op de kinderen slaat. Gelukkig kan ik het nog veranderen.

    Permalink | Leave a comment  »

  • December 01, 07:44 AM

    All work and no play....

    Volgende week sluit ik me ergens op om de allerlaatste hand te leggen aan m'n manuscript. Er is daar geen internet. Het is er koud en er staat een straffe wind. De telefoon doet het niet; geen dekking. Proviand voor een week is van te voren besteld.

    Permalink | Leave a comment  »

  • November 25, 01:51 PM

    Why a good cover makes a good book better | Books | guardian.co.uk

    via guardian.co.uk

    Een goed omslag is niet alleen een van de bepalende factoren voor verkoopsucces, maar kan ook bijdragen aan het leesplezier. En andersom: een slecht omslag kan het leesplezier totaal vergallen. Voor de Kostwinner zijn inmiddels meer dan vijftien (!) verschillende omslagen gemaakt. Nu eens was de redacteur niet helemaal tevreden, vaak had ik iets te zeuren, en ook de marketingafdeling had sterke opvattingen over wat wel of niet zou 'scoren'. En dan waren er nog de echte experts, de boekhandelaren, die unaniem waren in hun afkeer van bepaalde ontwerpen, maar eigenlijk ook niet konden aangeven hoe het dan wel moest. Uiteindelijk is het de vormgever dan toch gelukt om iets te maken waar iedereen blij van werd. Later meer hierover....

    Permalink | Leave a comment  »

  • November 23, 01:40 PM

    Noveller / Over capacity

    via mynoveller.com

    Het schrijven van romans is ongekend populair. Satirische site The Onion weet er wel raad mee.

    Noveller, the online macroblogging service that lets users post their impromptu narrative ruminations on modern life, society, and the nature of existence itself, celebrated its millionth post late last week, officially making it the world's most popular prose-sharing tool.

    Enlarge Image Noveller

    A Noveller user "novels" out his latest thoughts on the inherent frailty of man.

    Social media experts said they're not surprised so many people have subscribed to the exciting new site, as it's the only online service in which users can post a major multivolume epic in the morning, and have it read, critiqued, and reNovelled by thousands of other people around the world before lunch.

    "You know, before we came up with Noveller, we had all these friends creating these great 75,000- to 300,000-word works of fiction, but there was no quick, easy, fun way to share them," cofounder Chuck Gregory said. "To be honest, we were stunned there wasn't already anything like it out there. It seemed so obvious."

    Permalink | Leave a comment  »

  • November 23, 08:00 AM

    De toekomst van het boek: luisterboeken op vinyl?

    As physical formats and devices have shrunk, revenues for the audiobook industry have grown, since it is more convenient to listen to an iPod while exercising and commuting than fiddling with CDs. Digital downloads grew to 21 percent of the industry’s total sales in 2008, from 6 percent in 2004, according to the Audiobook Publishers Association.

    It is all the more odd, then, that Hachette Audio recently announced that the latest audiobook by David Sedaris, “Live for Your Listening Pleasure,” which features readings before audiences, would be available on the least portable of formats: vinyl.

    Reminiscent of Blue Note albums from the 1950s and 1960s, the cover features a photograph of a woman sprawled on a white shag rug with a come-hither look, albums strewn about.

    Albums are enjoying something of a renaissance, posting $57 million in sales in 2008, more than double the previous year and the best for the format since 1990, according to the Recording Industry Association of America. The format is so rare for audiobooks, however, that the Audiobook Publishers Association has never even tracked its sales.

    via nytimes.com

    What's next? Perkament?

    Permalink | Leave a comment  »

  • November 23, 04:57 AM

    Cormac McCarthy over schrijven

    Anything that doesn't take years of your life and drive you to suicide hardly seems worth doing.
    via online.wsj.com

     

    Permalink | Leave a comment  »

Posts

Posts

Upgrade Flash to view this site properly